Escape from Captivity: Syrian short documentaries at the International Film Festival Rotterdam

The documentaries made by young Syrian documentary film makers that are shown outside of Syria now, did visit the International Rotterdam Film Festival last week. They gave a peak into a vanishing world in captivity. But as in the streets of the Syrian cities revolutionaries are breaking through the mental and physical barricades of the Assad regime, the films show an image in which the beauty of a naïf humanity is breaking through grey social image the world has of Syria.


Panel discussion Syrian filmmakers with moderator Bas Heijne at International Film Festival Rotterdam. 

Something that features in all of the Syrian films shown at the festival, for the mere fact that they are Syrian, is a sense of escape from captivity, like Soudade Kaadan, maker of the short documentary “Two cities and a prison” remarked at the final panel discussion. It is this escapism, often into emptiness, that also strikes the viewer most. It is an escape from a world that is hard as stone. A world that leaves human individuals no place but at the fringes of society: Spacially, mentally, socially. The movies show the different ways man gives color and beauty to this exile of humanity.

The first bloc shown on Thursday february 2nd had a substance hard as stone. The first movie “Flint Mountain” by Niddal Hassan is a portrait of an old stonemason that choose the recluse of the mountains over the life down the hill. As a newfound ‘finder of artistic stone’, he revamped himself  as a suffering artist, a recognizers of the impenetrable beauty of the physically hard reality of Syria.  “Stone bird” by Hazem Alhamwi is a portrait of “Abu Hajar”, “Man with a stone”, half madman, half reflection of a mad society. From the rags and lumps of clothing’s that cover him rises a tragic human story for which there was no place in a rigid Syrian society. Instead of engaging in that society, Abu Hajar chooses the life of a vagabond.


Filmmaker Hazem Alhamwi explainign something to moderator Bas Heijne at panel discussion Syrian documentaries International Film Festival Rotterdam. 

The second bloc of films which was more experimental, showed a more impressionistic image of Syria. Especially the first 4 short films “They were here”, “Before Vanishing”, “The Right Side of That Road” en “City of Emptiness” by respectively Ammar Al-Beik, Joude Gorani, Hazem Alhamwi and Ali Sheikh Khurd, are stills of a still society. The docs show the tragic beauty of Syria. A beauty distilled in images of vanishing rivers, disappearing industrial entrepreneurship and a road lost in history.

“Silence” by Rami Farah, gives an idea of the political world behind this tragic beauty as it investigates the Golan city of Qamishli, which is the only city the Syrians won back from Israël during the 1973 war.  From the perspective of a 100 year old man and a Syrian government employee in Qamishli, two images rise of the tragic story that kept internal political disconcert quiet for so long in Syria.

In the last two movies “Two cities and a prison” by Soudade Kaadan and “Foam” by Reem Ali, the stone of Syrian society breaks open and shows some of the naive beauty it has to offer. In the first movie we see the cute interaction of actors and their public during an interactive play travelling different Syrian cities and the expressions of some youngsters in youth prison in Damascus when they participate in a similar interactive acting project. Through the sharp close-ups especially of the young prisoners, a picture distills of lively people who start to think inside the box. A process that led to the box breaking open during the enduring revolts in Syria of the moment.

A somewhat similar meaning can be distilled from “Foam” in which through the portrait of a mentally impaired man, the story of the world around him is reflected. The lightness and touching naiveté of the man contrasts starkly with the heaviness of his sister, who as a political prisoner spent years in Syrian jails and is still jailed within the confines of a rigid Syrian society. It is the lightness though of the man that gives beauty to the heaviness of the woman. And it is this tragic interaction of free human imagination and strict social and political confines that runs through the movies as a tragic thread that is turning increasingly red with the civil war currently unfolding in the country.


Filmmaker Reem Ali (left) in discussion with the public at panel discussion Syrian Documentaries at International Film Festival Rotterdam. 

The movies show an image of vivid humanity, vivid imagination and creative exploration. In terms of cinematography the films show the move away from the metaphoric symbolism of the past generation of Syrian filmmakers, towards what maker of “Stone Bird” and “The Right Side of That Road” Hazem Alhamwi calls a greater individualism. As moderator Bas Heijne describes it “Individual impressions take the place of a collective statement”.

It is this change in the Syrian films shown at the festival in exile, that connects most with current events in the country in which individual self-expression is no longer pushed to the fringes, but is breaking open in its heart. From the shadow where no one can see it, in youth prison, on the mountain or in a mad man, break the first spots of light for Syrian self-expression and self-assertion.

Like the stone depicting Syria and that is breaking open as we speak, these documentaries give an image of color, life and beauty that through piles of rubble is to grow and blossom in the future. The first hints of free expressive beauty give optimism of what the Syrian people and Syrian film has to offer. First there are battles to be fought though both in real life and artistically. To quote filmmaker Reem Ali’s closing statement: “Now the revolution spreads around Syria we start to understand why the last generation of filmmakers used symbols in fear of repression. But we are not returning to symbolism. Now the revolution has started we will fight ‘directly’ and with realism for a real world.”


Filmmaker Hazem Alhamwi singing his ‘encore’ at the end of the panel discussion on Syrian documentary film making at International Film Festival Rotterdam. 

Ruben Elsinga holds a MSc. in International Relations from the London School of Economics and Political Science (LSE). He lived in Damascus, Syria, for one and a half years, where he worked at the Netherlands Institute of Academic Studies. Beside on this blog he publishes in other Dutch and international media and on his own blog on the Middle East and on identity politics. 

Syrische korte films IFFR: Een blik op een samenleving in hechtenis voor de onthechting

De documentaires van aanstormend Syrisch film talent die tijdelijk buiten Syrië vertoond worden op het Internationaal Rotterdams Film Festival, geven een blik op een gesloten wereld die met de huidige ontwikkelingen geschiedenis lijkt te zijn geworden. Het is een rijk geschakeerd kleurrijk beeld van een land in hechtenis voor de onthechting die nu gaande is. – Rotterdam, Donderdag 2 Januari 2011


Gesprek tussen filmmaker Hazem Alhamwi en Bas Heijne tijdens paneldiscussie Syrische documentaires bij International Film Festival Rotterdam

Zoals Soudade Kaadan, maker van de korte documentaire “Two cities and a prison” opmerkte tijdens de paneldiscussie geleid door Bas Heijne die ’s avonds een dag van Syrische indrukken afsloot, was het thema dat als rode draad door het programma liep een beeld van hechtenis. Een beeld van hechtenis enerzijds en van fundamentele onthechting anderzijds. Onthechting als vlucht. Onthechting als gekte. Of onthechting als enige manier om aan de gekte te ontsnappen.

Het was zoals Bas Heijne opmerkte in tegenstelling tot een vorige generatie filmmakers een klaar en realistisch beeld. Nog steeds met eenzelfde soort metaforische beeldtaal als de vorige generatie gebruikte, maar meer als een bloemlezing van beelden, van “individuele indrukken in plaats van een  collectief statement”, aldus Hazem Alhamwi, maker van “Stone Bird” en “The Right Side of That Road”.

In drie blokken opgedeeld begon donderdag 2 februari met twee films die het leven van twee excentriekelingen  aan de rand van de Syrische samenleving lieten zien. De zogenaamde gekken die de gekte ontvluchten. “Flint Mountain” van Nidal Hassan is een portret van een oude steenhouwer die zich aan het eind van zijn leven als excentrieke zonderling terug trekt in de bergen in het noorden, om daar als ‘waarnemend kunstenaar’ de vormen die de stenen zoals de natuur die heeft gevormd, in een expositie uit te lichten. In “Stone bird” van Hazem Alhamwi staat het contrast van een zonderlinge zwerver met zijn omgeving centraal. Langzaam komt uit de raggen en vodden van Abu Hajar, wat zoiets als “een man met een steen betekend”, een tragisch persoonlijk verhaal naar boven.

Het tweede blok was het meest experimentele van de drie. Vooral de 4 eerste zeer korte films “They were here”, “Before Vanishing”, “The Right Side of That Road” en “City of Emptiness” van respectievelijk Ammar Al-Beik, Joude Gorani, Hazem Alhamwi en Ali Sheikh Khurd, geven een verstilt beeld van een verstilde wereld. Een wereld die in een schoon-tragische staat van verschoten beeld en kleur verkeerde voordat de Syrische revolutie onze nieuwsbulletins bevolkte.


Overzichtsfoto paneldiscussie Syrische documentairemakers Internationaal Film Festival Rotterdam met Bas Heijne. 

“Silence” van Rami Farah, de laatste film van het tweede blok geeft een beeld van de politiek achter deze verstilde ingesloten samenleving. Vanuit het perspectief van een 100 jaar oude man en een lokale Syrische cultureel functionaris wordt de Syrische staatstragedie het verlies van de Golan hoogvlakte verbeeld. Ook deze film over de Golan hoogvlakte in 1967 door Israël ingenomen, die decennialang als afleiding van de binnenlandse misstanden diende, geeft met de huidige opstanden in Syrië een beeld van een nu verdwenen verstilde politieke realiteit.

Tot slot waren er “Two cities and a prison” van Soudade Kaadan en “Foam” van Reem Ali. De eerste film volgt eerst een reizend toneelgezelschap dat sociale issues aan de kaak stelt om vervolgens in ‘close-up’ de jongens in een jeugdgevangenis die aan een soortgelijk toneelproject mee doen, te filmen. Terwijl het eerste deel van de film vooral de sociale stugheid van de ingesloten Syrische samenleving in beeld brengt, geeft het tweede deel van de film uiting van binnenuit aan de fysiek geslotenheid van Syrië. De film excelleert vooral door de haarfijne close-ups van de ogen, de wangen, de lippen en de wimpers van de jongens (om hen niet herkenbaar in beeld te brengen).

“Foam” geeft in eerste instantie een licht beeld van een verstandelijk gehandicapte man. Door en om deze man heen, wordt echter langzaam het tragische verhaal verteld van zijn zus, die jarenlang vast heeft gezeten als communiste in Syrische gevangenissen. Het contrast tussen de ogenschijnlijke onbevangenheid van de man en de zwaarte van de last van zijn zus, is op pakkende wijze een metafoor voor de pure schoonheid van Syrië en zijn mensen, en de zwaarte van hun lot.

In zijn geheel geeft het perspectief van korte Syrische documentaires een beeld van een samenleving die voor velen ver weg lijkt, maar het laatste jaar opeens dichterbij is gekomen. Voor de onbekende kijker is het waarschijnlijk eerst een onwennig beeld, met een beeldtaal die nog hier en daar de experimentele naïviteit van een ingesloten samenleving draagt. Maar deze documentaires geven ook een blik op de schoonheid van een land dat decennialang het afgesloten hart van het Midden Oosten vormde.


Debat in de zaal met filmmaakster Reem Ali tijdens paneldiscussie Syrische documentaires bij International Film Festival Rotterdam.

Als een steen, die als je hem openbreekt een overvloed aan kleur geeft, geven deze beelddocumenten een blik in een wereld die nu ook van binnenuit verbrokkelt. Maar zoals Reem Ali aan het einde van de paneldiscussie in het Arabisch zei: “Nu de revolutie zich over Syrië uitspreid begrijpen wij waarom de vorige generatie symbolen gebruikte. Maar wij gaan niet terug naar symbolen, nu wij aan de revolutie zijn begonnen, blijven wij ‘direct’” en realistisch.”

Ruben Elsinga heeft Internationale Betrekkingen gestudeerd aan de London School of Economics and Political Science (LSE) waar hij zich specialiseerde in de studie van het Midden Oosten en de verhouding tussen religie en politiek. Na zijn studie heeft hij anderhalf jaar in Syrië gewoond, waar hij werkte voor het Nederlands Academisch Instituut en onder andere het filmprogramma organiseerde. Hij publiceert onder andere over het Midden Oosten op het blog van het Goethe Institut in Cairo en op zijn eigen blog

Geert Wilders’ “non-identiteitspolitiek” begint te haperen

Geert Wilders’ “non-identiteits politiek” begint te haperen

Door: Ruben Elsinga

“Identity politics” is een term uit de politicologie die in de jaren “70 opgang maakte. Het is een aanduiding van een politieke stroming waarbij de unieke identiteit van een minderheid een positieve lading wordt toebedacht. Geert Wilders lijkt precies een tegenovergestelde politiek voor te staan. Een politiek ook die begint te haperen.

De multi-culturele politiek van ‘links’ had belangrijke eigenschappen gemeen met de identiteitspolitiek die onder andere uit de Verenigde Staten na  de burgerrechtenbeweging kwam overwaaien. In Nederland werd het omgevormd tot het roemruchte multiculturalisme. Het multiculturalisme verschilde echter van de identiteitspolitiek in dat het als een ‘showproject’ werd aangepakt door een witte autochtoon Nederlandse linkse middenklasse, in plaats van werkelijk door de minderheden werd gedragen. De linkse kerk had letterlijk te weinig kleur om een geloofwaardige identiteitspolitiek te voeren.

Als homo, ex-marxist en enfant terrible van de Nederlandse politiek, had Pim Fortuyn waarschijnlijk meer van de kenmerken die de Amerikaanse identity politics kenmerken, dan de PvdA die hiermee schermde. Hij was zelf in elk opzicht een representant van de minderheid en hij brak binnen in het bastion van de Nederlandse politieke mono-cultuur door middel van een politieke trots die van binnenuit kwam.

Na zijn dood werd het elan dat Fortuyn had echter al snel misbruikt door representanten die ageerden tegen dezelfde linkse elite en hetzelfde multiculturalisme , maar de van binnenuit gevoelde trots mistten die Fortuyn als vleesgeworden minderheidsheld karakteriseerden. De ‘identity politics’ van Fortuyn verwerd al snel tot de non-identity politics van Wilders.

Als men kijkt waar Wilders nu eigenlijk voor staat, dan komt een vaag beeld naar voren dat door holle negatieve frasen bij elkaar gehouden wordt. Wilders kenmerkt zich natuurlijk allereerst door waar hij allemaal tegen is. Als men kijkt waar hij voor is, dan is hij voor Henk en Ingrid. Hij is voor Nederland en voor Nederlanders. Maar wat is dat Nederland waar Wilders voor staat? Wie is Ingrid? Wie is Henk? Duidelijk wordt het niet. Als je er al een beeld bij krijgt dan is het van een stel dat in een Vinex wijk woont. Zo’n vinex wijk als Naima El Bezaz schetst in haar boek “Vinex vrouwen“, een polderwijk in Nederland die diep in een moeras van grijze ellende wegzakt.

Bij gebrek aan een overtuigend beeld van Henk en Ingrid, zou eventueel de persoon van Wilders zelf nog uitkomst kunnen bieden. Als enig partijlid van de PVV symboliseert hij als persoon toch de kern van zijn partij. De vraag wie Wilders is blijft echter nog slechter beantwoord. Wilders spreekt nooit over zijn privéleven. Hij heeft een deels Indische afkomst die hij angstvallig stil houd. Zelfs de ware kleur van zijn haar houd hij al sinds mensenheugenis geheim.

Vandaar de stelling dat de politiek van Wilders zich vooral kenmerkt door identiteitsleegte. Het is een “non-identiteitspolitiek”.  Er is geen visie op wat de Nederlander is, noch wat hij en zij zou moeten zijn of worden. Daarbij is het ook volstrekt onduidelijk wie Wilders is. Dit begint nu langzaam op te spelen. Sinds Wilders de koningin aanviel op twitter, de koningin zijnde hét symbool van Nederland for better and for worse, werden zeker onder 3 PVV parlementsleden de zetelpoten weggezaagd.

Daarnaast kan Wilders het beeld niet langer onderdrukken dat als de PVV iets is, het vooral een verzameling van mensen is die eigenlijk beduidend weinig zijn. De vertoning van Cor Bosman, het lokale Limburgse PVV Statenlid dat behalve platte scheldwoorden in achterkamertjes-emails beduidend weinig te melden had toen Jeroen Pauw hem naar het politieke plan van zijn nieuwe eenmansfractie vroeg, is het zoveelste voorbeeld van een schertsvertoning van  een PVV-lid.

Na de vloek die de lege identiteitspolitiek van links op het hebben van identiteit had afgeroepen was identiteitsloosheid een geuzenterm geworden in Nederland. Het tij lijkt nu langzaam te keren. En met de teruggang in de peilingen van de PVV gloort er weer een regenboog aan de horizon die Pim Fortuyn trots zou maken.

Eigenlijk is dit niet zo heel gek. Je zou toch zeggen dat Henk en Ingrid als ze in de spiegel kijken en slechts een vaag spookbeeld zien, ook verschrikt hun hoofd afwenden op zoek naar iets beters in zichzelf. Ook de Vinex-bewoner heeft zo zijn trots. Niemand wil toch leven in een land dat niet bestaat, een land zonder mensen met eigenheid, een land zonder identiteit?

Vrijzinnig Paternalisme, een moraal zonder verhaal

Terwijl de PVV garen spint bij een algemene morele kaalslag, probeert links Nederland nog steeds een adequaat moreel appel te doen op de medemens. Het boek “Vrijzinnig Paternalisme” draagt zeker een beschaafd, groen en links beeld uit, maar blijft steken in hemelvaarderij op een moreel kompas dat out-of-touch is. Aldus Ruben Elsinga

Licht gefrustreerd moet GroenLinks filosoof Dick Pels zich eens achter de oren hebben gekrabd en gedacht hebben dat er toch iets van de kern van zijn linkse denken over moet zijn om weerwerk te bieden aan al het lege geschal van de PVV. Resultaat is een boek dat op beschaafde wijze een pluralistische politiek onder de titel “Vrijzinnig Paternalisme, naar een groen en links beschavingsproject” uiteen zet. Maar waar Geert Wilders op rechts floreert in de taal van de straat en de tijd, lijkt dit GroenLinkse pamflet toch enigszins te blijven hangen in de salon van de Rode Hoed.

Als een Pater Familias probeert Dick Pels zijn linkse gevolg samen met zijn ieder een hoofdstuk contribuerende luitenanten naar de groene weiden van het Beloofde Nederland te voeren; een Nederland waar naar zijn vaste overtuiging de juiste morele keuze zal komen bovendrijven zolang er een open vrijzinnige discussie gevoerd wordt. De morele wereld die uiteindelijk voor iedereen wenselijk is lijkt als van nature voor Dick Pels en de zijnen duidelijk te zijn. Stapsgewijs worden de verschillende politieke thema’s van religieuze identiteit, zorg, onderwijs, cultuur, arbeid en natuurlijk het milieu besproken.

Het vrijzinnig paternalisme blijft echter een los associatief kader waarbinnen de GroenLinkse politiek uiteengezet wordt. Er wordt jammer genoeg weinig gegraven in de moraal die aan de zelfgekozen rol als pater familias ten grondslag ligt. Een morele zoektocht die wel nodig lijkt. Hoe anders geeft Wilders zijn kruistocht gestalte. Wilders simplificeert, beledigd en schoffeert, maar slaagt er wel in om een afgeronde eenduidige wereldvisie neer te zetten. Een die gebaseerd is op een duidelijke lezing van de wereld, en een moraal stevig gegrondvest op een simplistische visie van het leven.

Bij het Vrijzinnig Paternalisme van GroenLinks blijft het zoeken naar de eenduidige visie die men van een ‘nieuw beschavingsproject’ mag verwachten. Enerzijds verstopt de linkse boodschap zich achter de noodzaak tot een vrijzinnig en open debat te komen. Anderzijds blijft het beschavingsproject hangen in zeer beschaafde en prettige voorstellen, maar zonder een sterke moraal waar dit alles bij elkaar komt. Het ‘paternalisme’ dat GroenLinks in “Vrijzinnig Paternalisme” lijkt voor te staan komt daarmee een beetje gratuit over.

Het morele kompas van GroenLinks lijkt niet zozeer afgericht op de wereld van vandaag, maar op sterren die lichtjaren geleden al zijn uitgedoofd. Het zijn niet het milieu en de emancipatie van de Afghanen die de kern van de wereld van vandaag karakteriseren, maar onze eigen menselijke natuur en cultuur en de (economische) weeffouten in onze samenleving. Omdat GroenLinks de vinger op de verkeerde plek legt, ziet ze de echte problemen over het hoofd.

Kunduz is hierbij een case in point. Met man en macht heeft GroenLinks zich als ware missionarissen op deze missie gestort vanuit een vrijzinnig paternalisme dat oh zo graag de wereld wil redden, maar zelf toch in zijn aanpak wat wereldvreemd is: een missie in de grootste brandhaard ter wereld waarbij een vaag pacifisme de boventoon voert, getuigd niet van erg veel gevoel voor de situatie in Afghanistan.

Het morele appel dat onvoldoende gestaafd wordt door een eenduidige moraal of verhaal van hoe de wereld in elkaar zit, is waar GroenLinks niet alleen in Kunduz op stuk loopt, maar waar ook Vrijzinnig Paternalisme’s beschavingsproject stokt. Het linkse moralisme van het socialistische beschavingsoffensief van weleer heeft zich omgevormd tot een deliberatief moralisme waarbij het houden van een vrijzinnig debat beschaving brengt.

De kansen dat GroenLinks veel nieuwe zieltjes weet te winnen met dit nieuwe beschavingsproject is klein. Weliswaar zijn de politieke ideeën die in “Vrijzinnig Paternalisme” worden geopperd zeer beschaafd, het offensief dat nodig is om de GroenLinkse politiek moreel op de kaart te zetten loopt vast als een Afghaanse politieagent die met een waterpistool de talibaan te lijf wil gaan.

Pels, Dick en Anna van Dijk (red.); Vrijzinnig Paternalisme, Naar een Groen en Links Beschavingsproject; Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam. ISBN: 9789035137028; € 19,95

Frightful ‘Lebanese prospects’ in Syria

Published tuesday july 12th 2011, Goethe Institut Cairo blog

“Was this all it meant then, the Beirut front line, a mile-wide avenue of sepulchral ruins that stretched from the port all the way out to Galerie Semaan, even to the foothills of the Chouf Mountains? How easily we were misled.”…

“How simply we believed that this wasteland was the immediate effect of social antagonism, community tension, civil war. How little we realized that the front line was a focus, that it was important to the Lebanese, the only way to define the indefinable, the only method by which those who had suffered – which meant every Lebanese – could uniquely understand the nature of calamity that had come upon them.” …

“In truth, the Beirut front line could not be repaired, restructured, rebuilt or re-roofed because it had become necessary for the Lebanese. It was a reference point without which the tragedy could not be expressed. It represented the cruelest of all front lines, one that lay deep within the minds of all who lived in Lebanon and all who came there.” …

“For we had all been fooled, even the Lebanese themselves. We believed in the idea of national catastrophe, of national renewal, of political renaissance. We thought that an identity existed beyond the civil conflict. We were taken in by the lies which the Lebanese told about themselves; we had to believe we had not seen the blood on the stairs.”
Robert Fisk, Pity the Nation (p. 52)

Robert Fisk’s words on Lebanon sound prophetic of the situation unfolding in Syria. The violent stand-off between the people and the Syrian government is reminiscent of the first moments in the Lebanese civil war: A government dominated by a de facto minority – in Lebanon the Maronite Christians, in Syria the Alawites – is under public pressure, and blunders.

The second parallel is the recent indictment of members of the Hizbollah for the murder of Rafiq Hariri, by the Lebanon tribunal in Leidschendam, the Netherlands. Suddenly, the situation six years ago resurfaces in my mind’s eye: Syria was still an occupying force in Lebanon and, if not directly related to the murder of Rafiq Hariri, at least very closely related to the Hizbollah, the party now regarded as the powerbase behind the deadly attack on the Lebanese prime-minister. Syria has withdrawn its troops from Lebanese soil since. Five years later Syria is at war with itself.

Poster by the Arab Socialist Baath Party in Lebanon of Hafez al Assad, former president of Syria and father of current president Bashar al Assad (1987). It reads: “7. April. One Arab nation with an eternal message”.
Source: “Off the Wall; Political posters of the Lebanese Civil War” by Zeina Maasri

Reading and writing on the deteriorating situation in Syria, what continues to worry me is how inappropriate our frameworks of reference are. Just as Fisk and his contemporaries were fooled, we are being fooled today, and continue to fool ourselves. “We” being the Syrian opposition, the Syrian government and the international community.

Meanwhile a front is created. A front in almost every town, every city and every heart. It is not clear who is fighting whom, and what for. What remains are the squares, where people demonstrate before the tanks roll in and hearts are torn between fighting for one’s ‘future’, ever insecure, and for one’s life today. Like the Lebanese frontline running through Beirut, the frontline scattered across Syria is fast becoming the only focal point for the Syrian people, the Syrian government and the international community.

It is this mental and physical front, which Fisk recalls for Lebanon, that really worries me. As the frontline sharpens, the parties on either side fade. What are the Syrian government’s plans beyond quelling the opposition? How does the Syrian opposition define itself in such a dispersed and desperate situation? How does the international community choose sides or keep the different parties apart?

Peace keeps retreating as the answers dissolve. Soon, blaming the government or the opposition will become obsolete, as the country is torn apart.

The difference to the Lebanese civil war is, we are less optimistic about Syria. We no longer think this is temporary. Lebanese history has made us aware of the dangers of an unstable Syria. But the absence of the Lebanese chimera, of snow-topped mountains and the bulging sea of the ‘Paris of the Orient”, makes it easier for us to withdraw our hands, to cast down our eyes, of what is only about to unfold.

Ruben Elsinga has an MSc. in International Relations from the London School of Economics and Political Science (LSE). He lived in Damascus, Syria, for one and a half years, where he worked at the Netherlands Institute of Academic Studies.

Just another site