Category Archives: Written Word

Wandering times back in London drizzle

Wandering times back in London drizzle

It is London,drizzly as always. The lads’ hair is slicked by their subtle stress, but the wind of their flight to survive has given it a subtle twist. The girls are sharp open, ready to catch a good pray when he comes along. People are struggling to survive, but they are doing alright. They let the drizzle take them away on the wings of melancholia, the sweet tones of coffeeshop music in the morning and the oblivion of punkish pubs at night. Life seems not to have changed much like that, but riots have filled the streets. Is this life that is disappearing in apocalypse or is it just our dreams that don’t serve us no more?!

I am journeying through the English lands and it is slightly disorienting. I left here 3 years ago at the eve of the economic crisis. Back then I spend my days in lush denial of what was bound to come. They were filled with solemnly wandering from the secluded grounds of my Goodenough dorms to the sacred grounds of my favorite Italian restaurant Ciao Bella and along to the prestigious university that had accepted my down payment on life. It all seemed eternal in its momentary bliss, but the air was clouding with unmet promises.

They were soothing promises as long they lasted. Promises of eternal riches and accumulating paybacks. Promises not of an apocalyptic but of a heavenly end of history. An end in which all was smoothened out in satisfaction of us all. My school, LSE, was synchronical with the burgeoning stock markets giving us the prospects of great returns. A golden pot waited beyond the horizon.

But as we feasted, an unsettling feeling of discomfort was creeping up. Although our mind was laid at rest by the comforts that were ours, bathing in supposed bliss, at least my soul started to feel there was something wrong. What was this other than just satisfaction of ours senses? What was it else then a lie to keep us quiet? A lie of comfort, but a lie nonetheless.

And that is how I am wandering now through the English lands … still the same drizzle, but it is if the distressed soul of these lands has taken the place of the empty comfort of 3 years ago. The rays of sunlight that now and then come peaking through do no longer shed the opportunistic light they used to, but throw shadows under people’s feet.

The first night in London I spend meeting my refugee friends. After I left London 3 years ago I moved to Syria. A friend with whom I spend many days in abstracted discussion on the Middle East’s politics in the London parks when we both resided in our international dorms, had invited me after my studies were done to his homeland. And as the economy collapsed I accepted his invitation and left to see him there.

I spent 1,5 years in the quiet comfort of Syria, and as the secret service protected and repressed, but left us in the lie of the solemn safety of a police state, we got stuck between a similar tension as had been building up in my year in London. It was a repressed tension of superficial arrogance of today without respect of the tomorrow that was to revenge in ravaging blows.

We sat down under the lasting comfort of a post-colonial meal, the soft red mush of tikka masala welcomed us and started talking to our tongues. My other friend who had surpassed my stay in Syria joined in on the conversation and we listened to our Syrian friend. His burgeoning laughter of years ago and his spirited self-confidence of those young days in London had faded. Sometimes when we really tried to make him laugh it came breaking through, but more often his quiet smile got lost in a bend of his head.

As we spoke in that Indian restaurant it was only a year ago we had last met in Syria. Back then the Syrians were still surfing on the last wave of the pre-crisis world. Hopes of economic development were burgeoning in the old center of Damascus and boutique hotels popped up left and right. As the continuation of the economic comforts in London had seemed self-evident, the hope of future prosperity was prominent in Syria.

But as clouds greyened the London skyline, so did the grey reality of the Syrian police state creep up from below. The days of solemn comfort of today I had felt in London days had continued in my flight to Syria in the solemn bliss of a life locked in history, but tomorrow was rising at the horizon. The reality of hard suppression of reality, now not that of the economic truth but of the social political truth, started permeating my soul and I had to escape again.

And so I found myself a year later in the company of my escapist comrads. Amjad started talking. He spoke of the torture he had gone through in the Syrian prison that had ate him up on empty pretense and spit him out 5 weeks later. His voice had been bended like a twig with little knacks here and there, but had not broken. We listened to him and as we were appalled by what he had endured our heads bended somewhat on his monotone. We realized times had changed.

As I spent my days wandering the street of the English lands and laid my head to rest at studio kitchens, the pillow of quiet abandonment of a countryside hotel, the scrapped near-movedout apartment lived through by a Pakistani refugee or the empty ease of a Hilton bedroom, the greyening of the world was to hit home to the London streets as it had done in Syria for the last months.

The refuges of business-as-usual were set ablaze by the looting few. These refuges of denial had until now been untouched. They were the remnants of a continuing world in a denial of change, real change not the ideal form, a denial of disruption that brings this change. The shops being looted were the Apple stores, the electronics merchants, the Android landings that were to accommodate our flight into a world in which the future was just an unquestioned continuation of the comforts of today and the bliss of yesterday.

As the freshly stolen sneakers did not make the looting kids run fast enough, so did change catch up on us. And so it will for days to come. There is no escaping in the dreams of blissfull riches, prosperity and opportunity as there was no escaping in the silence for the storm that had now taken over Syria. I was left once again in the drizzly rain, but I had changed … and the world around me.

Woord van de Dag: Cees Nooteboom

Zie ook:

‘Waarom reist u zoveel?’ Het de vraag die in het leven van Cees Nooteboom het meest aan hem is gesteld. In het openingsessay ‘In het oog van de storm’ uit Nootebooms hotel (2002) citeert hij een Arabische wijsgeer uit de twaalfde eeuw, Ibn al-Arabi, die schreef dat een reis ‘zo wordt genoemd omdat hij het karakter van de mensen openbaart, of, om het eenvoudiger te zeggen voor degene die alleen reist: Op reis leer je jezelf kennen.’ Uit hetzelfde essay: ‘Misschien is het wel zo dat de ware reiziger zich altijd in het oog van de storm bevindt. De storm is de wereld, het oog is datgene waarmee hij naar de wereld kijkt. In het oog is het stil en wie zich daarin bevindt kan juist dingen onderscheiden die de honkvaste ontgaan.’

In het spiegelbeeld van het proces Wilders: De Genealogie van de Ontzielde Staat der Nederlanden

Herziene versie in het Nederlands; Will also appear shortly in English translation as “The genealogy of the exanimated state of the Netherlands”, the political process Wilders”. 

De betekenis van “het proces Wilders” moet niet alleen in letterlijk beschrijvende zin worden opgevat, maar ook als een symbolisch proces waarin de ontzielde staat van de Nederlandse samenleving uitkristalliseert. De strijd om het Beloofde Land in letterlijke zin (Israel / Palestina) en om het eigen karakter van de heilstaat Nederland tussen Wilders en de Linkse Kerk, laat Nederland als een spiritueel Verloren Land achter.  Door: Ruben Elsinga

De ontspiritualiseerde state of affairs in Nederland

Met de plotse interruptie van advocaat Bram Moszkowicz in het programma Pauw & Witteman van vrijdag 16 April stelde hij behalve de kern van de Nederlandse rechtstaat ook de politiek-ideologische affiliatie van Nederland indirect ter discussie. In onderstaande quote spreekt Moszkowicz niet alleen over het proces Wilders, hij brengt door de korte bijzin ook het Israel-Palestina conflict in bij het circus rond dit proces.

Moszkowicz: “Maar … Mijnheer Hendriks, Mijnheer Hendriks, U zit er niet alleen … U zit er niet alleen met uw … U zit er niet alleen met uw politieke stellingname altijd m. naast, Omdat u heeft gezegd ooit dat Hamas de middelen mag gebruiken die, die ze gebruiken, maar u zit er ook juridisch nu naast, en dat kan ik u niet kwalijk nemen, omdat de simpele reden dat u onder ede stond vandaag en mijnheer Jansen niet onder ede stond toen hij voor de NOS kamera een antwoord heeft gegeven.”

Witteman: “Mijnheer Moszkowicz waarom haalt u de politieke opvattingen erbij van mijnheer Hendriks?”  Moszkowicz: “Nou dat was een vraag die ik vergeten heb te stellen nog vandaag.”

In de laatste aflevering van het seizoen op vrijdag 20 mei verzekerde Moszkowicz ons nog dat het hier niet ging om een slip of the tong, maar om een weloverwogen opmerking.

De strijd om de macht van de Staat der Nederlanden wordt niet alleen in het geëigende politieke domein gevoerd, maar sinds Wilders gedaagd is (door ‘de Linkse kerk’) ook in de rechtbank. Met het binnen het rechterlijke spel opbrengen van de politieke stellingname van een ‘expert’ (die geacht wordt onpartijdig te zijn), Bertus Hendriks, is de scheiding der machten nu niet alleen door de Linkse kerk doorbroken (met het dagen van Wilders voor de rechter), maar wordt deze ook van de andere kant door Moszkowicz geperforeerd. Daarbij beticht Wilders de rechterlijke macht tot dezelfde linkse  kliek te behoren als de Linkse Kerk die zogenaamd de ambtenarij, ook wel de vierde macht genoemd, bestiert. Wilders wil dit ‘politieke establishment’ openbreken  en rechters politiek aan laten stellen om de 6 jaar. Van een impliciet neutrale macht wordt zo van meerdere kanten de rechterlijke macht tot een expliciet politiek instrument gemaakt.

@geertwilderspvvGeert Wilders

Teleurstellend dat wrakingsverzoek is afgewezen. Hoge heren houden elkaar de hand weer eens boven het hoofd. Het circus gaat nu weer verder.

18 Apr via Twitter for BlackBerry®

Maar het is de principiële strijd die onder de oppervlakte ligt die werkelijk interessant is en weinig aandacht krijgt in de media. Het feit dat Moszkowicz’s opmerking zich richtte op Bertus Hendriks en poogt deze Midden Oosten deskundige neer te zetten als een advocaat van de Linkse Kerk én Hamas, accentueert  een strijd tussen het kamp Wilders enerzijds en de Linkse Kerk anderzijds op primair ideële gronden. De relevantie van Moszkowicz’s opmerking (en daarbij het dagen van Wilders door de Linkse kerk) ligt niet in het feit dat hier de principes van de Nederlandse rechtstaat als zodanig ter discussie worden gesteld, maar in de principes waarop de Nederlandse staat in ultieme zin gegrondvest is. Het proces Wilders gaat daarmee nog een laag dieper dan de basis van de Nederlandse rechtstaat, namelijk tot de strijd van ons volk om het “Beloofde Land”.


De strijd om de kern van het Beloofde Land

Deze strijd op Het Beloofde Land vind plaats op de scheidslijn van religie en politiek en gaat in ultieme zin om het vaststellen van het hart van de Nederlandse samenleving. Niet alleen de rechtstaat, maar ook de seculiere status van Nederland wordt ter discussie gesteld. Enerzijds wordt de rechtsstatelijkheid van Wilders opmerkingen door de Linkse Kerk in twijfel getrokken door Wilders te dagen. Anderzijds schetst Wilders’ verdediging een beeld van de rechtelijke macht en de ambtelijke macht als partijdige instituten en maakt hij zijn eigen tegenclaim om zijn dagers als partijdig te betichten met het oproepen van zogenaamde getuige-deskundigen als professor Hans Jansen, maar ook van Mohamed Boujeri, Theo van Gogh’s moordenaar.

Wilders maakt een quasi-religieuze waarheidsclaim over de ‘ware aard’ van de Islam die de “multi-culturele waarheid” van ‘de linkse kerk’ dient te ontkrachten. Daarmee is het proces Wilders een proces over de ‘waarheid’ die de legitieme basis vormt van de Nederlandse rechtstaat: “Is de legitieme basis van Nederland het ophouden van de ‘universele rechten van de mens’, zoals de Linkse Kerk betoogt of is Nederland gestoelt op een Christelijk-Joodse gedachtegoed, zoals de PVV betoogt?” is de ultieme vraag.

De linkse kerk baseert zich vooral op een seculier gedachtegoed waarbij elk volk een universeel recht heeft op het hebben van een cultuur. Het ‘karakter’ van deze of gene cultuur wordt hier verder als irrelevant of in ieder geval secundair afgedaan: zowel de Arabieren als de Nederlanders, als ook alle andere culturele groepen, worden als holle culturele entiteiten gezien die zich beperken tot relikwieën en folklore. Innerlijk handelt iedereen in principe gelijk op dezelfde universele drijfveren. Het ‘geloof’ van een bepaalde groep is alleen innerlijk en heeft verder geen invloed op hun acteren in de buitenwereld.

Het tegenovergestelde standpunt van Geert Wilders kenmerkt zich vooral door een innige omhelzing van het ‘eigen’ volk. Op basis van het vermeende ‘karakter’ van het Nederlandse volk als Joods-Christelijke en een heftige verafschuwing van het ‘andere’ volk, dat van de Arabieren met hun Islam, wordt het Nederlandse volk als superieur gezien en dat van de Arabieren als minderwaardig.

Ik spreek hierbij expliciet van Arabieren omdat de logica van de afkeer zich richt op de voorgestelde politiek-ideologische aard en niet op de religieuze aard van de Islam. Wilders noemt de Islam expliciet een politieke ideologie in plaats van een religie, waardoor hij de Islam ‘ontspiritualiseert’, ofwel de Islam niet in termen van spirituele beleving ziet, maar als een strikt politiek instrument. Ook kan Wilders niet als inhoudelijk Christelijke of ‘Joods-Christelijke’ partij gezien worden, temeer dit onmogelijk is aangezien er geen Joods-Christelijk gedachtegoed is, maar slechts een politieke alliantie tussen mensen met een Joods en mensen met een Christelijk gedachtegoed of achtergrond.

Hiermee is het gedachtegoed van Wilders een interessante nieuwe verschijningsvorm van een zich herontdekkende ‘moderne’ traditie; Een traditie die zich in essentie kenmerkt door een a-spirituele of seculiere wereldbeschouwing. Tot voor kort werd deze wereldbeschouwing vooral door de (seculiere) Linkse Kerk uitgedragen in Nederland. Wilders werpt zich nu op als opponent, maar blijft als een bokser ronddraaien in dezelfde ring. Zowel de Linkse kerk als Wilders beperken het geestelijk leven van de mens tot een politiek pragmatisch leven, gespeend van elke vorm van spirituele inhoud. De eerste maal dat Wilders citeert uit de Bijbel moet ik nog meemaken, voor Cohen is dit om redenen die verder geen duiding behoeven, nog onwaarschijnlijker.

De Linkse Kerk doen een beroep op zogenoemd universeel menselijke waarden in een poging het ideologische domein te overstijgen. In wezen gaat het gedachtegoed echter historisch net zo goed terug tot dezelfde ‘moderne twist’ van het monotheïstisch gedachtegoed en kent het nog steeds belangrijke elementen die letterlijk ‘wortelen’ in de Joodse en Christelijke samenlevingen. Hiermee is de moderne twist van de secularisering in wezen een secularisering in woord in plaats van een van werkelijke aard.

Wilders spiegelt de a-spirituele levensbeschouwing van de Linkse Kerk door het te vereenzelvigen met de seculier ideologische eigenschappen van de Joods-Christelijke samenleving, die boven die van de Islam als politieke ideologie zouden staan. Wilders beperkt door zijn karakterisering van de Islam als politieke ideologie en het gebrek aan een positieve inhoud van een vermeend Joods-Christelijke  identiteit, de spirituele inhoud van de wereld  tot een lege letter die alleen dient als een politiek machtsmiddel. Het is zeer zeldzaam om Wilders vol van kracht en spirit te horen praten over iets dat hem of Nederland dient te inspireren en verder te helpen. Hiermee is Wilders’ perspectief spiritueel net zo leeg als dat van de door hem vervloekte Linkse Kerk.

In de strijdvaardige ontkenning van het spirituele zelf aan beide zijden tijdens het proces Wilders, en de centraliteit van dat proces in Nederland, openbaart zich de ontspiritualisering van de Nederlandse samenleving. Hier staan twee partijen die elkaar spiraalsgewijs betichten, als boksers in een lege ring om elkaar heen draaien: Eerst haalt Wilders naar de linkse kerk uit door deze van apostasie tegen het eigen volk te betichten en vervolgens haalt de linkse kerk naar Wilders uit door hem neer te zetten als een schender van de beginselen van de Nederlandse rechtstaat teruggaand op de universele rechten van de mens. De vraag komt sterk op waar Wilders en de linkse kerk wel voor staan, in plaats van niet, maar deze vraag wordt door beide kampen dogmatisch dood gezwegen.

De verloren strijd om Israel / Palestina (cq Het Beloofde Land)

Door de korte bijzin over Hamas bracht advocaat Bram Moszkowicz een nieuw element in bij het proces Wilders: dat van de strijd om ‘Het Beloofde Land’, nu in letterlijke zin. In directe zin is dit een strijd tussen de Joods-Christelijke alliantie die vooral Israel verdedigt en anderzijds de internationaal-rechtelijke alliantie, vaak van linkse snit, die steeds vaker de Palestijnse zaak bepleit. Maar het is ook een strijd om het ‘spirituele’ Beloofde Land, een strijd die door de expliciet politiek-ideologische stellingname van beide kampen al in beginsel verloren lijkt.

In de praktijk van het Joodse denken is de strijd om het Beloofde Land al sinds de stichting van Israel ontspiritualiseert. Het religieus Joods zionisme van het Gekozen Volk, dat de spirituele basis vormde van het Jodendom, is met de moderniteit verworden tot een politiek-ideologisch zionisme dat het beschermen van de staat Israel centraal stelt. Hiermee is het zoeken naar God  verworden van het spiritueel zoeken naar het zelf in de geest tot een keihard politiek denken waarin alleen de harde grenzen van de staat Israel beschermt dienen te worden.  Boeken als “Russische Roman” van Meir Shalev beschrijven het verlies van de spirituele kern van Israel, ofwel het Beloofde Land, van binnenuit.

Met het modernisme volgt Nederland en met Nederland Europa een soortgelijk proces van ontspiritualisering, waarbij slechts de politiek-ideologische identiteit van de Joodse staat Israel van belang wordt. Hoewel er nog enkele anachronistische splinterbewegingen actief zijn hier en daar die zich expliciet tegen de semieten (dat is de Joden en de Arabieren) keren, maakt het opkomende gedachtegoed van onder andere Geert Wilders een expliciet verbond tussen Joden en Christenen tegen de Islamieten. Een deels op christelijk ‘spirituele’ grondvesten geschoeid anti-semitisme, is hervormt tot een seculier a-spiritueel anti-Ismaelisme (of anti-Arabisme).

Ter verduidelijking, Semieten zijn in naam de volken uit het Midden-Oosten die zich beroepen op afstamming van Sem, een van Noach’s drie zonen. Zowel Ismaëlieten, die als de stamvaders van de huidige Arabieren worden aangeduid, en de Israëlieten, de Joodse volken die zich in het Bijbelse Israel verenigden, zijn Semieten.

In heel Europa is een soortgelijk fenomeen te zien waarbij de oude ‘haat’ tegen de Joden, zich hervormt tot een ‘afkeer’ tegen de Arabieren. In Frankrijk bijvoorbeeld is dit duidelijk te zien in de overgang van leiderschap van Jean-Marie Le Pen naar zijn dochter Marine Le Pen. Marine, onthoud zich grotendeels van kwalificaties betreffende de Joden en de Holocaust, terwijl haar vader Jean-Marie grossierde in zulke uitspraken.

Deze verschuiving van allianties is niet alleen ideologisch van aard, maar ook politiek. Aan de ene kant staat Geert Wilders, een politicus die regelmatig luncht met de Israëlische ambassadeur en van zijn liefde voor de staat Israel nooit een geheim heeft gemaakt. In zijn procesgang wordt Wilders bijgestaan door Bram Moszkowicz, een raadsman die zich onder andere kenmerkt door zijn Joodse achtergrond en in de bewuste zin in Pauw & Witteman zijn politieke afkeer van Hamas vermengde met zijn rol als advocaat in het proces Wilders. Het kamp Wilders borduurt verder op het Amerikaanse politieke verbond tussen Joden en Christenen dat zich nu meer dan een halve eeuw manifesteert in de staat Israel.

Aan de andere kant staat de Linkse Kerk, die volgens Moszkowicz de Islam of in het geval van Bertus Hendriks Hamas zou steunen. Linkse politici uit sociaal-democratische bolwerken als de Universiteit van Amsterdam, de Balie in Amsterdam, maar ook de ambtenarij en de rechterlijke macht worden zover zij zichzelf niet al in gevestigde instituten hadden verzameld door Wilders in de Linkse Kerk samen gedreven. Zij grossieren in pro-Palestina manifestaties en andere linkse hobbies zoals ‘moslimknuffelen’.

Zo kristalliseren zich twee kampen uit die zich nu en dan verstard oprichten uit hun modern ideologische loopgraven om vervolgens door de andere partij onder vuur te worden genomen. Met de strijd is echter het te veroveren Beloofde Land verloren gegaan. Niet alleen zit het Israel – Palestina conflict vaster dan ooit, belangrijker is dat Nederland vaster zit dan ooit in zijn ideële loopgraven, inmiddels het heiland ontzield achterlatend.

De verloren ziel van de Lage Landen

De ‘spirituele geest’ is uit de Nederlandse fles. Wat het proces Wilders vooral duidelijk maakt met het gekissebis over de rechtstatelijkheid van Wilders holle uitspraken en het net zo holle vertoog tegen deze uitlatingen, is dat het gedachtegoed van de Linkse Kerk en van Wilders elkaars gelijke zijn in spirituele leegheid. Wat mist is een positieve waardering van het eigen volk én van de wereld. Een waardering die onder andere in het Christendom, de Islam en het Jodendom beslagen ligt, maar nu wordt overschaduwt door de heidense strijd om de (recht)Staat der Nederlanden.

De ontzieling van het proces Wilders kent waarschijnlijk zijn kern in de ontkenning van het zelf. Bij Wilders is het  de hard politiek-ideologische wereldbeschouwing die ontzielt en voort komt uit de ontreddering na de moord op Pim Fortuyn. Wilders komt nu op als een dubbele ontkenning, als het alternatief van het alternatief. Hij positioneert zich expliciet niet alleen tegen het multiculturalisme, maar ook tegen de zogenaamde troetelkindjes van de salon socialisten, de moslims. Uit het zich in kilte richten tot de vijand zonder een positieve wereldbeschouwing, spreekt in impliciete Goddeloosheid. Een Goddeloosheid die kwalijk is in de ontkenning van het goede in de mens.

Bij de linkse kerk is het de ontkenning van de ‘eigen’schappen die terugvoeren op de na-oorlogse realiteit.  De linkse kerk heeft eerst decennia lang de discussie over de culturele kern van de Nederlandse samenleving dood gezwegen, om vooral niet met de eigen ‘culturele kern’ te hoeven worden geconfronteerd. Een culturele kern gebaseerd op de ontkenning van religieus-ethnische scheidslijnen die de Holocaust veroorzaakten en in het na-oorlogse Nederland zorgde voor de sclerosis van na-oorlogs verzuild Nederland. Een linkse kerk die met het openspatten van de verzuilde samenleving in de jaren “60 het politiek-ideologische alternatief bood voor de verzuild verkalkte religiositeit, maar af deed in internationaal politieke zin met de val van de muur, maar ook in ideologische zin met de val van het multiculturalisme.

De ideologische zelfontkenning van de christelijk calvinistische culturele kern van Nederland is nu op geperverteerde wijze opengebarsten in de strijd tussen Wilders en de Linkse Kerk. Wat blijkt is dat Nederland zichzelf niet alleen in de holle frasen van Wilders of de Linkse Kerk moet hervinden, maar zichzelf nu ook moet toestaan zich van binnenuit ‘spiritueel’ te verrijken.

Het moet het positieve element van vrijmaking en Verlichting dat in de ziel van de Nederlander óók beslagen ligt omarmen, zonder zich te verliezen in de dogmatiek der religie. Het is tijd voor een vorm van spirituele assertiviteit die de negatieve elementen van de Nederlandse samenleving erkent, terwijl het de positieve kracht van de mens omarmt. Het is tijd dat wij onze rijke doorleefde monotheïstische traditie omarmen en combineren met een kritische en opbouwende grondhouding die tot doel heeft te bouwen aan onszelf en de wereld om ons heen.

De Nederlandse burger moet kracht en inspiratie putten uit de spirituele kracht van de groten van Nederland om zichzelf te verheffen en vanuit een diep begrip van het zelf tot een positieve algemene beschouwing van de wereld te komen. Het is niet zoals Balkenende zei de VOC (mentaliteit) die ons groot heeft gemaakt, maar de kracht van denkers, schrijvers en kunstenaars van Spinoza via Multatuli en Van Gogh tot Mondriaan, Johan Cruijf en Hans Teeuwen. Allen waren diep gegrondvest in hun eigenheid, maar wisten zichzelf te verheffen boven hun achtergrond en een universele waarheid en schoonheid te scheppen. Het is deze kracht uit de uniekheid van het zelf geput die door een kritische benadering de schoonheid in ‘het zelf’ omarmd, en daarmee een universeel niveau van schoonheid bereikt. Het is hoog tijd dat Nederland die ziel weer omarmd, een creatieve ziel die met de rigour van een calvinist en de vrijheid van een liberaal zichzelf boven de puinhopen van  het proces Wilders uit tilt.

Ruben Elsinga is houder van een MSc. in Internationale Betrekkingen behaald aan de London School of Economics and Political Science (LSE) en publiceert onder andere over het Midden Oosten op het ‘Transit’ blog van het Goethe Instituut in Cairo en voor het Knowledge Programme on West Asia van de Universiteit van Amsterdam en Hivos. Zijn interesse richt zich vooral op de interactie van religie en politiek in de samenleving. Vind meer van zijn werk op

Word of the Day: Tragedy

Is it the sweet melody of a wining summer night, where the sudden sleep attaque caused by cheap champagne at a New York City Bronxing bronzing building wont let me enjoy the company of a beaming night of feminine pleasure, that is tragedy?

Or is it me, he who tragically lost the woman engaged in the play of complete loving naiveté, snoring cute like a kittycat on a lost melody of sweet champagne whining at one of New York City’s finest Bronxing bronzing buildings?