All posts by rubenelsinga

Wachten tot het ook bij ons genoeg pijn gaat doen

Toen vorig jaar mijn vriend en studiegenoot op weg naar Bali in de MH17 uit de lucht geschoten werd, en ik in Nederland terugkeerde nadat ik een leraren trainingsprogramma voor Syrische vluchtelingen in Libanon had opgezet, werd het mij pijnlijk duidelijk hoe ver Syrië en de Oekraïne van de gemiddelde Nederlander af liggen. Mijn waarschuwingen dat het niet lang zou duren voordat de gigantische problemen die zich aan de deur van Europa ophopen, ook ons fort zouden binnendringen, werden toen nog niet serieus genomen: Komen die tijden, komen die plagen. Nu: de eerste ‘vluchtelingen’ plaag is gearriveerd.

Door: Ruben Elsinga, Center for Middle Eastern Studies, Lund University, Sweden

 De ‘naïeve barmhartigen’ en het ‘opvang-in-hun-eigen-achtertuin’ kamp

Als iemand die zich al vele jaren vooral bezig houdt met de Syrische crisis ‘in de regio’, onder andere in Libanon waar mijn kleine NGO onder andere al 2 jaar leraren training geeft aan Syrische vluchtelingen,  weerspiegelt de traan die van het Nederlandse collectieve gelaat druppelt na het zien van dat ene aangewassen kind op het strand van Bodrum, niet alleen de allang vertroebelde medemenselijkheid, maar vooral ook de totale vervreemding van Nederland en Europa met zijn omgeving.

Twee kampen beginnen zich te vormen. Allereerst is er het kamp van de naïeve barmhartigen. Met het verschijnen van de foto van het jongetje in Bodrum, is dit kamp nieuw leven in geblazen, nadat het jarenlang in slaap gesukkeld was sinds de eerste spannende naïef hoopvolle jaren van de vroege Arabische lente. Dit kamp zwelt aan met goed bedoelende Nederlanders die plotseling hun overtollige kleding doneren, de Syrië crisis in hun achtertuin in beeld gaan brengen of hun huizen open stellen voor vluchtelingen.

Het andere kamp is dat van ‘opvang-in-hun-eigen-achtertuin’. Dit kamp wordt vooral gedreven door de angst dat het eigen tuintje onder de voet gelopen wordt. Woordvoerders van dit kamp, zoals Arnold Karskens wiens perspectief op de wereld lijkt te zijn beperkt door over-exposure met het koude opportunisme van de oorlogseconomie, en menig rechts politicus, refereren aan ‘economische’ motieven voor de vlucht en combineren deze referentie met een halfbakken strategie die beweerd dat opvang in de regio veel beter is voor iedereen en uiteindelijk de enige ‘oplossing’ is.

Beide kampen komen samen in de regio, bijvoorbeeld in Libanon. Daar is het de naieve barmhartigheid van de Europese bevolking en de politieke strategie van ‘opvang in de regio’, die samen komen in het VN en non-profit vluchtelingenwezen, maar helaas tot zover nog geen resultaat opleveren. Het probleem met de ‘opvang-in-hun-eigen-achtertuin’ politiek alsmede die van de naïeve barmhartigen, is dat zij beide compleet gedreven worden door de emoties van de Nederlanders zelf, en niets te maken hebben met enig begrip van de kern van de Syrië of andere vluchtelingen problematieken. Daarom lossen zij niets op en verknopen de eindeloze kluwe alleen maar meer totdat iemand deze alleen nog maar met de botte bijl kan ontwarren.

De situatie ‘in de regio’

Theoretisch is opvang in de regio misschien helemaal niet zo’n gek idee. Het liefst zouden alle Syriërs ‘in de regio’ worden opgevangen, namelijk in hun eigen land, maar voor hen is de Syrië Crisis nu eenmaal geen ver-van-hun-bed show. Al toen ik voor de Arabische Lente begon in Syrië woonde en werkte, werd het mij duidelijk dat achter de facade van Romeinse tempels en Arabische snuisterijen, een diep gecorrumpeerde staat en samenleving schuil ging. Met de Arabische Lente dachten de Syriërs dit in hun naïviteit te veranderen. Een oorlog zonder directe uitkomst is het voorlopige resultaat.

Vervolgens vonden en vinden Syriërs zich in hun buurlanden – Libanon, Jordanië en Turkije. Daar ging de ‘internationale gemeenschap’ al dan niet samen met de nationale overheid van dienst – in Turkije was de overheid het meest voortvarend en daarmee het meest controlerend en beperkend, terwijl Jordanië de problemen in grote stedenkampen concentreerd, en ze in Libanon de eerste jaren de vluchtelingencrisis op hun beloop lieten, zonder centrale leiding.

Wat de proponenten van ‘opvang in de regio’ niet lijken te begrijpen en niet lijken te willen begrijpen, is dat ieder van deze landen net als Nederland hun eigen politiek-sociale dynamiek hebben. Op soortgelijke wijze drijft de politiek van de naieve barmhartigen niet op een begrip van de ellende van de vluchtelingen, maar op de eigen emotie die gepaard gaat met het zien van de verschrikkelijke foto van het aangewassen kindje in Bodrum.

De dynamiek in de regio is er een die zich nog maar net een paar generaties met veel moeite uit de westerse koloniale wurggreep heeft los geworsteld en vervolgens met burgeroorlogen, interne bevolkingspolitiek en collectieve identiteits-schizofrenie geconfronteerd zag. Allemaal problemen die westerse overheden, ontwikkelingsorganisaties en bedrijven, allen met een dubbele agenda, vervolgens wel voor deze arme mensen op zouden komen lossen. Met averechts resultaat.

In Libanon bijvoorbeeld, waar veel mensen nu veel aan refereren om de gigantische relatieve hoeveelheid vluchtelingen, zijn ze nog steeds niet bekomen van de lokale proxy oorlog die de burgeroorlog daar was en zitten honderdduizenden Palestijnse vluchtelingen nog steeds weggestopt in kampen te wachten op een oplossing van het Israel – Palestina conflict, waar hun voormalige Europese broodheren hen mee opscheepten.

Ook in Libanon vind je enerzijds barmhartigen en anderzijds mensen met een niet-in-mijn-achtertuin houding. De druk van de laatste jaren en de totaal inadequate manier waarop beide niet functionerende overheid en internationale hulp gemeenschap met deze crisis zijn omgegaan, zorgt ervoor dat het ‘niet-in-mijn-achtertuin’ kamp de overhand heeft gekregen, wat heeft geresulteerd sinds het begin van 2015 in een actieve ontmoedigingspolitiek voor Syrische vluchtelingen, door het instellen van strikte arbeidsquotas en een moeilijk te verkrijgen werkvergunning.

Kortom: het idee om het probleem van de Syrische vluchtelingen in de achtertuin van de buren te gaan oplossen, werkt niet omdat de buren ieder momenteel in hun eigen diepe huwelijkscrisis zitten. Als al deze oplossingen niet werken, komen wij uiteindelijk weer terug bij de kern van het probleem: Dat de westerse gemeenschap vol bombarie en met grote beloften de Syrische mensen vier, vijf jaar geleden steunden in de Arabische Lente, maar toen puntje bij paaltje kwam Assad zijn eigen bevolking liet uitmoorden en Syrië de facto openstelde voor de stichting van een Islamitische terror staat.

Wachten tot het ook hier genoeg pijn begint te doen

Dit brengt mij terug bij het totale gebrek aan kennis en begrip van Nederlanders met wat er bij de buren in Syrië gebeurt. De laatste decennia heeft Nederland zich terug getrokken achter de geraniums van Wilders & Co. De problemen in eigen land, relatief beperkt, hebben ervoor gezorgd dat ons begrip van onze omgeving steeds beperkter is geworden. En zo zien wij veel te laat in dat ‘hun’ problemen onze problemen zijn.

Een maand of wat geleden, woonde ik een academische conferentie over “Syria; Moving Beyond the Stalemate” bij. Een gelauwerde Amerikaanse sociale wetenschapper projecteerde zijn concept van de “wederzijds pijnlijke patstelling” op de Syrië crisis: slechts als het echt pijn gaat doen voor de verschillende partijen zijn zij bereid om tot een oplossing te komen en dan nog is het een lange weg voordat dit ook daadwerkelijk gebeurd.

De conclusie van de conferentie was dat de belangrijkste partijen in het Syrië conflict – de Assad regering, IS, de gematigde oppositie, de koerden, alsook hun internationale steunlanden – zich zo hebben ingegraven, dat een oplossing niet in zicht is.

Maar misschien dat wij het concept van de “wederzijds pijnlijke padstelling” beter op Europa en het Midden Oosten hadden kunnen projecteren. Nadat Europa zijn struisvogelnek jarenlang diep in het zand heeft gestoken, begint de Syrië Crisis hier nu in Europa langzaamaan pijn te doen: Zowel aan onze ogen, wanneer wij kinderen zien aanspoelen aan onze vakantiestranden en aan onze geraniums die tuintje voor tuintje vertrapt zullen worden.

Laten wij hopen dat het snel zoveel pijn begint te doen, dat wij echte oplossingen gaan zoeken voor de vluchtelingenproblematiek. De echte oplossing begint bij het begrijpen van het probleem. Het echte probleem ligt in Syrie en omliggende landen. Het is hoog tijd dat wij een helder beeld krijgen van een probleem dat nu alleen maar vertroebelt wordt door de projectie van de Nederlandse perceptie. Een helder beeld dus vanuit het perspectief van hen die het aan den lijfe ondervinden.

A more perfect union against guns

By: Ruben Elsinga

But what is overlooked by these bright politicians and the people they claim to lead, is the mere fact that this is not just a scenario, not just an option for tomorrow, but that this is America’s reality today; America is already at war with itself, and the weapons used are guns. At the heart of this war with itself, is ignorance: Ignorance of the American people and of the American government of their own dark side and their destructive powers.

Image

I have just immigrated to the US and have actively chosen to do so, because I still believe in the USA and in my own ability to thrive in it. The one issue that makes me seriously re-consider my move is the willful social, cultural and political ignorance about America’s position to condone murder, and the rule of fear associated with it. For it is that what is the result of the US gun laws.

Beyond the news of today, yesterday and the day before that of random murder here, there and everywhere in the US, the following scenario makes us consider the magnitude of the potential threat the US second amendment poses for its society:

“What if a ban was introduced and Americans were called to hand in their guns, like has been customary throughout history in the rest of the world?”

Considering the fundamentalism with which some Americans hold on to their weapons and the outdated charter that they use as the sole scripture to support their monomaniac believes – the second amendment of the US constitution – the chances of resistance, armed resistance is real. Armed resistance in this case means civilians taking up their guns against the police that will have to collect those guns and will be the only lawful owners of guns. This means some form of serious civil strife, if not war.

The reason this is such a scary thought is because not only the true nature of the American people, but rather the true nature of the American government and primarily its police force will be put to the test. And the picture of the US police force is not a pretty one. It is one in which militaristic practices have become an integral part of daily conduct against civilians. The situation has deteriorated to the extent that fear for the government and police force is the most prominent basis on which the US government continues to function, with police brutality being seen as a necessity and policemen being trained both on and off the streets to show zero tolerance to the citizens they are supposed to protect. The most prominent reason and excuse for this outrageous behavior being their own fear of civilians pulling a gun on them.

Although this thought experiment indicates that the risks associated with a ban on weapons is real – reason enough beyond sheer political opportunism to keep enforcing the dogma on gun bans – the US continues to  condone guns. The continued silence and ignorance over this issue is even more dangerous, as another scenario indicates:

“What if the economic crisis continues and at some point larger parts of the American people will not be able to feed themselves and indeed áre existentially threatened?”

People, beyond the strayed lunatic will start using the means at their disposal. These means being guns, they will use the guns deadly power to stay alive, for bread, rather than for homeland.

A third scenario unfolds:

“What if the first two scenario’s conspicuously mingle? What if a gun ban is enforced and at the same time people don’t only feel, but also are existentially threatened?”

Another black scenario as of a sci-fi movie unfolds. A fight of scattered groups fighting against each other and a government that is not able to keep unity, but through repression of its people. This scenario is a bleak and threatening one. It’s the scenario American politicians are so afraid of and it is the deeper reason that Americans keep holding on to the little they have: their guns.

But what is overlooked by these bright politicians and the people they claim to lead, is the mere fact that this is not just a scenario, not just an option for tomorrow, but that this is America’s reality today; America is already at war with itself, and the weapons used are guns. At the heart of this war with itself, is ignorance: Ignorance of the American people and of the American government of their own dark side and their destructive powers.

The people’s ignorance of their own dark side is based on the faulty and dangerous belief that ‘we the people’ can control  the deadly power of guns by mere faith in the second amendment. The government’s ignorance of its own dark side is based on their ignorance of the fact that their own police force is not a force protecting its people against itself, but rather ruling it by the fear of itself. A government based on fear – so does history and the grand American saga tell us unanimously – is inherently instable and has indeed made the fabric of American society unwind already.

This is the reality of the USA today.  America’s gun laws are the dark side of ignorance of this country’s self-image of exceptionalism – An exceptionally flawed, foolish and self-destructive image based on mere ignorance. A dark side that will become stronger with every killing, every unnecessary murder. And with the counter adding up deep into the thousands a year the dark side is taking over.

For me as a foolish recent immigrant it is only the belief that America can indeed turn itself around as no other country can – the bright side of American exceptionalism – that gives me hope that there is still a check to balance out the deadly powers of the American condoning of guns. The American government and its people have to see the real threat of guns to their own dreams and lives, and act now, if not to keep their own, then to keep a recent immigrant and his dreams of a more perfect union, alive. Image

Dogville, Syria, Tribute to Bahraa Hijazi

Dogville, Syria,

Tribute to Bahraa Hijazi

By Ruben Elsinga

It was the autumn of 2008, I had just graduated from the London School of Economics. Disillusioned not only with the human ability to rise above itself through reason, but also prompted by the démasqué of the international financial system, I left London and civilization as I knew it. I rejoiced tragically in the escapist belief that the world of lies was crumbling behind me as I speeded away to one of the only places I knew that world had not reached yet: Damascus, Syria. In this secluded place nothing had happened for decades. For thirty years it had remained virtually untouched and was just starting to awaken from its sleep.

Just like in Dogville. Dogville is a movie by Lars von Trier starring Nicole Kidman in a transparent scenery up a dead-end mountain road.  Dogville’s people had not seen many outsiders, until a refugee from the world down the mountain came to seek shelter. The people of Dogville did not know who the refugee was or where she came from. Her name is Grace. Grace first finds shelter in return for her manual labor. The world from down-the-mountain kept creeping up the hill though, as it came looking for its lost Grace. As the world from down the mountain crept into Dogville, Grace increasingly compromised herself to keep the shelter given  by the town, until she became a total slave to it.

It is when  Grace loses her stubborn belief in the goodness of the people of Dogville after they have enslaved her, not out of bad intent  but out of the slur of a lack of perspective in life that makes the best of men fall back on the mere power they hold over others, that Grace her father, a maffiaboss, comes rolling up the mountain road. He simply confronts her with her stubborn belief in the goodness of the people of Dogville. She is tired, and the more disillusioned. She gives in and gives up. The grieve the people of Dogville have caused her has killed her belief in their goodness. As Grace was compromised too much, no forgiveness was left in her heart and she could do nothing but ask her father to burn Dogville down to the bone, leaving only a bone for the dog she had once taken it from.

And so it is with Syria where the initial belief in the beauty of the country and the goodness of its people has gradually been overgrown by the bad weeds of the muhabarat (the Syrian secret service), systematic corruption and the rule of the lazy, the stupid and the weak.  I left the country disillusioned in June of 2010 and now understand that the démasqué  of the lie of the City of London was nothing compared to the lie of Damascus. Soon Grace showed her teeth during the Arab Spring and forces unleashed calling for an end to the regime.

But unlike in the movie there is no international community creeping up the mountain. And the Syrian government will not let Grace, the Syrian people, go. Dogville asserts itself and enslaves Grace, my brave Syrian friends, once and again, with brute desperate force. This is the sad conclusion of a world where Dogville is real: There is no Grace that has the last say.  But equally real is the hope residing in the the people of Syria, who do oppose the Dogvillish rule of its system in their hearts, with grace.

Dogville, Syria, Tribute to Bahraa Hijazi

Dogville, Syria,

Tribute to Bahraa Hijazi

By Ruben Elsinga

It was the autumn of 2008, I had just graduated from the London School of Economics. Disillusioned not only with the human ability to rise above itself through reason, but also prompted by the démasqué of the international financial system, I left London and civilization as I knew it. I rejoiced tragically in the escapist belief that the world of lies was crumbling behind me as I speeded away to one of the only places I knew that world had not reached yet: Damascus, Syria. In this secluded place nothing had happened for decades. For thirty years it had remained virtually untouched and was just starting to awaken from its sleep.

Just like in Dogville. Dogville is a movie by Lars von Trier starring Nicole Kidman in a transparent scenery up a dead-end mountain road.  Dogville’s people had not seen many outsiders, until a refugee from the world down the mountain came to seek shelter. The people of Dogville did not know who the refugee was or where she came from. Her name is Grace. Grace first finds shelter in return for her manual labor. The world from down-the-mountain kept creeping up the hill though, as it came looking for its lost Grace. As the world from down the mountain crept into Dogville, Grace increasingly compromised herself to keep the shelter given  by the town, until she became a total slave to it.

It is when  Grace loses her stubborn belief in the goodness of the people of Dogville after they have enslaved her, not out of bad intent  but out of the slur of a lack of perspective in life that makes the best of men fall back on the mere power they hold over others, that Grace her father, a maffiaboss, comes rolling up the mountain road. He simply confronts her with her stubborn belief in the goodness of the people of Dogville. She is tired, and the more disillusioned. She gives in and gives up. The grieve the people of Dogville have caused her has killed her belief in their goodness. As Grace was compromised too much, no forgiveness was left in her heart and she could do nothing but ask her father to burn Dogville down to the bone, leaving only a bone for the dog she had once taken it from.

And so it is with Syria where the initial belief in the beauty of the country and the goodness of its people has gradually been overgrown by the bad weeds of the muhabarat (the Syrian secret service), systematic corruption and the rule of the lazy, the stupid and the weak.  I left the country disillusioned in June of 2010 and now understand that the démasqué  of the lie of the City of London was nothing compared to the lie of Damascus. Soon Grace showed her teeth during the Arab Spring and forces unleashed calling for an end to the regime.

But unlike in the movie there is no international community creeping up the mountain. And the Syrian government will not let Grace, the Syrian people, go. Dogville asserts itself and enslaves Grace, my brave Syrian friends, once and again, with brute desperate force. This is the sad conclusion of a world where Dogville is real: There is no Grace that has the last say.  But equally real is the hope residing in the the people of Syria, who do oppose the Dogvillish rule of its system in their hearts, with grace.