In het spiegelbeeld van het proces Wilders: De Genealogie van de Ontzielde Staat der Nederlanden


Will also appear shortly in English translation as “The genealogy of the exanimated state of the Netherlands”, the political process Wilders”. 

De betekenis van “het proces Wilders” moet niet alleen in letterlijk beschrijvende zin worden opgevat, maar ook als een symbolisch proces waarin de ontzielde staat van de Nederlandse samenleving uitkristalliseert. Het Wilders kamp keert zich op karakteristiek ‘holle’ wijze tegen een door hen uitgelicht hol ‘multi-culturalisme’ en een door hen uitgeholde ‘Islam’.  Duidelijk kristalliseert zo een strijd zich uit gespeend van enige visie, geloof, inspiratie of Verlichting. Een kaal Nederland wachtend op een nieuwe ziel blijft over. Door: Ruben Elsinga

De ontspiritualiseerde state of affairs in Nederland

Met de plotse interruptie van advocaat Bram Moszkowicz in het programma Pauw & Witteman van vrijdag 16 April stelde hij behalve de kern van de Nederlandse rechtstaat ook de politiek-ideologische affiliatie van Nederland indirect ter discussie. In onderstaande quote spreekt Moszkowicz niet alleen over het proces Wilders, hij brengt door de korte bijzin ook het Israel-Palestina conflict in bij het circus rond dit proces. Daarmee is Moszkowicz’s opmerking een hint naar een laag die zelfs dieper ligt dan de basis van de Nederlandse rechtstaat, die van de ontzielde strijd in Nederland om het Beloofde Land.

Moszkowicz: “Maar … Mijnheer Hendriks, Mijnheer Hendriks, U zit er niet alleen … U zit er niet alleen met uw … U zit er niet alleen met uw politieke stellingname altijd m. naast, Omdat u heeft gezegd ooit dat Hamas de middelen mag gebruiken die, die ze gebruiken, maar u zit er ook juridisch nu naast, en dat kan ik u niet kwalijk nemen, omdat de simpele reden dat u onder ede stond vandaag en mijnheer Jansen niet onder ede stond toen hij voor de NOS kamera een antwoord heeft gegeven.”

Witteman: “Mijnheer Moszkowicz waarom haalt u de politieke opvattingen erbij van mijnheer Hendriks?”  Moszkowicz: “Nou dat was een vraag die ik vergeten heb te stellen nog vandaag.”

In het proces Wilders staat de scheiding van de machten in de trias politica, vooral die tussen de rechterlijke en de politieke of rechtgevende macht, ter discussie. Daarbij beticht Wilders de rechterlijke macht tot dezelfde linkse  kliek te behoren als de linkse kerk die zogenaamd de overheid, ofwel de ambtenarij (ook wel de vierde macht), bestierd. Om die reden wil hij dit politieke establishment openbreken  en rechters politiek aan laten stellen om de 6 jaar. Als Wilders zijn zin krijgt wordt de rechterlijke macht zo van een impliciet neutrale macht tot een expliciet politiek instrument.

@geertwilderspvv Geert Wilders Teleurstellend dat wrakingsverzoek is afgewezen. Hoge heren houden elkaar de hand weer eens boven het hoofd. Het circus gaat nu weer verder. 18 Apr via Twitter for BlackBerry®

Maar niet alleen de scheiding van de machten wordt in twijfel getrokken door Wilders door middel van zijn krenkende uitlatingen over moslims en de Islam. Ook de scheiding van religie en politiek, die de basis vormt voor ons modern seculiere denken, zet Wilders met zijn uitspraken op losse schroeven. Het oproepen van zogenaamde getuige-deskundigen zoals professor Hans Jansen, maar ook van Mohamed Boujeri, Theo van Gogh’s moordenaar, dient het schetsen van een ’waar’ beeld van de Islam. Een beeld dat Wilders zelf ook al schetste in zijn film Fitna.

Wilders maakt zo een quasi-religieuze waarheidsclaim over de ‘ware aard’ van de Islam die de “multi-culturele waarheid” van ‘de linkse kerk’ dient te ontkrachten. Daarmee is het proces Wilders een proces over de ‘waarheid’ die de legitieme basis vormt van de Nederlandse rechtstaat: Is de legitieme basis van Nederland het ophouden van de ‘universele rechten van de mens’, zoals de Linkse Kerk betoogt of is Nederland gestoelt op een net zo hol Christelijk-Joodse gedachtegoed, zoals de PVV betoogt?

De linkse kerk baseert zich vooral op een seculier gedachtegoed waarbij elk volk een universeel recht heeft op het hebben van een eigen cultuur. Het ‘karakter’ van deze of gene cultuur wordt hier verder als irrelevant of in ieder geval secundair afgedaan. Ofwel in de Nederlandse context worden zowel de Arabieren en de Nederlanders, als ook alle andere culturele groepen, als holle culturele entiteiten gezien.

Het tegenovergestelde pro-Israel en anti-Islam standpunt van Geert Wilders kenmerkt zich vooral door een innige omhelzing van het ‘eigen’ volk. Op basis van het vermeende ‘karakter’ van het Nederlandse volk met zijn Joods-Christelijke karakter en een heftige verafschuwing van het ‘andere’ volk, dat van de Arabieren met hun Islam, wordt het Nederlandse volk als superieur gezien en de Arabieren als minderwaardig.  Ik spreek hierbij expliciet van Arabieren omdat de logica van de afkeer zich richt op de voorgestelde politiek-ideologische aard en niet op de religieuze aard van de Islam. Wilders noemt de Islam expliciet een politieke ideologie in plaats van een religie, waardoor hij de Islam ‘ontspiritualiseert’, ofwel de Islam niet in termen van spirituele beleving ziet, maar als een strikt politiek instrument.

Hiermee is het nationaal sociale gedachtegoed van Wilders een interessante nieuwe verschijningsvorm van een zich herontdekkende ‘moderne’ traditie; Een traditie die zich in essentie kenmerkt door een a-spirituele of seculiere wereldbeschouwing. Deze a-spirituele of seculiere wereldbeschouwing kenmerkt zich door het feit dat het ‘eigen’ volk  (in het geval van Wilders) of het ‘andere’ volk (bijvoorbeeld de Arabieren volgens de linkse kerk) wordt opgehemeld, zonder dat er religieus inhoudelijke invulling aan ‘het volk’ wordt gegeven. Er wordt alleen gerefereerd aan de vermeende ‘mythische’ eigenschappen van dit volk, en niet stilgestaan bij de spirituele beleving van haar leden.

Tot vol kort werd deze wereldbeschouwing vooral door de seculiere linkse kerk uitgedragen in Nederland. Wilders werpt zich nu als opponent in dezelfde ring. Zowel de Linkse kerk als Wilders beperken het geestelijk leven van de mens tot een politiek pragmatisch leven, gespeend van elke vorm van spirituele inhoud.  Wilders maakt dezelfde a-spirituele levensbeschouwing van universeel gedachtegoed expliciet westers door het te vereenzelvigen met de seculier ideologische eigenschappen van de Joods-Christelijke samenleving, die boven die van de Islam als politieke ideologie staan. Beide levensbeschouwingen blijven echter spiritueel geheel leeg.

In de strijdvaardige ontkenning van het spirituele zelf aan beide zijden tijdens het proces Wilders, openbaart zich de ontspiritualisering van de Nederlandse samenleving. Hier staan twee partijen die elkaar spiraalsgewijs betichten: Eerst Wilders de linkse kerk van apostasie tegen het eigen volk en vervolgens de linkse kerk tegen de apostasie van Wilders tegen de universele rechten van de mens. De vraag komt sterk op waar Wilders en de linkse kerk wel voor staan, in plaats van niet, maar deze vraag wordt door beide kampen dogmatisch dood gezwegen.

De ‘ontspiritualiseerde’ strijd om  het Beloofde Land

Door de korte bijzin over Hamas bracht advocaat Bram Moszkowicz een nieuw element in bij het proces Wilders: dat van de strijd om ‘Het Beloofde Land’. In directe zin is dit een strijd tussen de Joods-Christelijke alliantie die vooral Israel verdedigt en anderzijds de internationaal-rechtelijke alliantie, vaak van linkse snit, die de Palestijnse zaak bepleit. Maar het is ook een strijd om het ‘spirituele’ Beloofde Land, een strijd die door de expliciet politiek-ideologische stellingname van beide kampen al in beginsel verloren lijkt.

In de praktijk van het Joodse denken is de strijd om het Beloofde Land al sinds de stichting van Israel ontspiritualiseerd. Het zionisme dat de politiek-ideologische basis vormt voor de staat Israel, is een expliciet a-spirituele beweging die de kern van het Joodse denken van het spiritueel zoeken naar het Beloofde Land in de geest en het zelf heeft doen verworden tot een keihard politiek denken waarin alleen de harde grenzen van de staat Israel beschermt dienen te worden.  Boeken als “Russische Roman” van Meir Shalev beschrijven het verlies van de spirituele kern van Israel van binnenuit.

In Nederland en Europa wordt in het algemeen een soortgelijk proces van ontspiritualisering gevolgd, waarbij slechts de politieke identiteit van de Joodse staat Israel van belang wordt. Dit heeft vervolgens mogelijk gemaakt dat van een deels op christelijk ‘spirituele’ grondvesten geschoeid anti-semitisme, dit abjecte denken is hervormt tot een seculier a-spiritueel anti-Ismaelisme (of anti-Arabisme).

Hoewel er nog enkele anachronistische splinterbewegingen actief zijn hier en daar die zich expliciet tegen de semieten (dat is de Joden en de Arabieren) keren, maakt het opkomende gedachtegoed van onder andere Geert Wilders een expliciet verbond tussen Joden en Christenen tegen de Islamieten. In heel Europa is een soortgelijk fenomeen te zien waarbij de oude ‘haat’ tegen de Joden, zich hervormt tot een ‘afkeer’ tegen de Arabieren. In Frankrijk bijvoorbeeld is dit duidelijk te zien in de overgang van leiderschap van Jean-Marie Le Pen naar zijn dochter Marine Le Pen. Marine, onthoud zich grotendeels van kwalificaties betreffende de Joden en de Holocaust, terwijl haar vader Jean-Marie grossierde in zulke uitspraken.

Hiermee is er in Nederland en ook breder in Europa een opmars te zien van een nieuw nationaal sociaal gedachtegoed (de term nationaal sociaal is primair beschrijvend van aard en indiceert de nationaal en sociaal georiënteerde politiek van de PVV), dat zich kenmerkt door een afkeer van Ismaelieten, in plaats van een afkeer van de semieten waar onder andere de nationaal socialisten van Hitler zich door kenmerkten. Semieten zijn in naam de volken uit het Midden-Oosten die zich beroepen op afstamming van Sem, een van Noach’s drie zonen. Zowel Ismaëlieten, die als de stamvaders van de huidige Arabieren worden aangeduid, en de Israëlieten, de Joodse volken die zich in het Bijbelse Israel verenigden, zijn Semieten.

Deze verschuiving van allianties is niet alleen ideologisch van aard, maar ook politiek. Aan de ene kant staat Geert Wilders, een politicus die regelmatig luncht met de Israëlische ambassadeur en van zijn liefde voor de staat Israel nooit een geheim heeft gemaakt. In zijn procesgang wordt Wilders bijgestaan door Bram Moszkowicz, een raadsman die zich onder andere kenmerkt door zijn Joodse achtergrond en in de bewuste zin in Pauw & Witteman zijn politieke afkeer van Hamas vermengde met zijn rol als advocaat in het proces Wilders.

Aan de andere kant staat de linkse kerk die zich manifesteert door ‘Moslimknuffelen’ en het verdedigen van de multi-culturele samenleving, en zich kenmerkt in internationale politieke zin door een sterke affiniteit met de Palestijnse zaak. Behalve de PvdA die in het hart van deze beweging in Nederland staat, kan de affiniteit met de Linkse kerk  ook meer associatief van karakter zijn zoals bij partijen als GroenLinks en D66, of op diepere ideologisch (Christelijke) overtuiging gegrondvest zijn zoals bij een CDA coryfee als Dries van Agt.

Zo kristalliseren zich twee kampen uit die zich nu en dan verstard oprichten uit hun ideologische loopgraven om vervolgens door de andere partij onder vuur te worden genomen. Met de strijd is echter het te veroveren Beloofde Land verloren gegaan. Niet alleen zit het Israel – Palestina conflict vaster dan ooit, belangrijker is dat Nederland vaster zit dan ooit in zijn ideële loopgraven, inmiddels het achterland ontzield achterlatend.

De ziel van de Lage Landen

Kern van dit betoog is dat met het proces Wilders de ‘spirituele geest’ uit de Nederlandse fles is. Wat het proces Wilders vooral duidelijk maakt met het gekissebis over de rechtstatelijkheid van Wilders holle uitspraken en het net zo holle vertoog tegen deze uitlatingen, is dat het gedachtegoed van de Linkse Kerk en van Wilders elkaars gelijke zijn in spirituele leegheid. Wat mist is een positieve waardering van het eigen volk en van de wereld. Een waardering die onder andere in het Christendom, de Islam en het Jodendom beslagen ligt, maar nu wordt overschaduwt door de heidense strijd om de (recht)Staat der Nederlanden.

De ontzieling van het proces Wilders kent waarschijnlijk zijn kern in de ontkenning van het zelf. De linkse kerk heeft eerst decennia lang de discussie over de culturele kern van de Nederlandse samenleving dood gezwegen, om vooral niet met de eigen ‘culturele kern’ hoeven te worden geconfronteerd. Een culturele kern gebaseerd op een diep doordrongen calvinisme van zelfontkenning dat zich om gruwelijke wijze heeft gemanifesteerd tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar ook totaal vast kwam te zitten in de verzuilde samenleving die in de jaren “60 uit elkaar spatte. De linkse kerk kwam in de jaren “60 op als het politiek-ideologische alternatief, maar deed niet alleen af in internationaal politieke zin met de val van de muur, maar ook in ideologische zin met de val van het multiculturalisme.

De ideologische zelfontkenning van de christelijk calvinistische culturele kern van Nederland is nu op geperverteerde wijze opengebarsten met de politieke beweging rondom Geert Wilders. Wilders steelt niet alleen stemmen weg bij Nederlands Christelijk-morele partij de “Christen Democratische Appél, ofwel het CDA, ook deze partij zelf heeft zich verloren in de innerlijke strijd van stemmen. Terwijl Wilders ‘het Nederlandse zelf’ in negatieve zin weer omarmd in zijn afkeer tegen de Islam, is er nog steeds weinig positieve assertiviteit te zien in zijn beweging. Wat blijkt is dat Nederland zichzelf niet alleen in de holle frasen van Wilders moet hervinden, maar zichzelf nu ook moet toestaan zich van binnenuit te verrijken.

Het is daarom tijd voor een vorm van spirituele assertiviteit die de negatieve elementen van de Nederlandse samenleving erkent, terwijl het de positieve kracht van de mens omarmt. Het is tijd dat wij niet alleen onze rijke monotheïstische traditie (van eenheid van Jodendom, Christendom en Islam weer omarmen. Het zou ook niet misstaan als de geest van onze Nederlandse ziel nog eenmaal boven de puinhopen van het proces Wilders uit rijst.

Als in de innerlijke strijd om het behoud van de moraal in het koloniale Nederland van de negentiende eeuw in ‘De Havelaar’ van Multatuli, moeten ook wij onszelf nu verlichten door scherpe introspectie. Alleen door introspectie namelijk kunnen wij een nieuw hart doen schijnen door de verbleekte Staat der Nederlanden.

Ruben Elsinga is houder van een MSc. in Internationale Betrekkingen behaald aan de London School of Economics and Political Science (LSE) en publiceert onder andere over het Midden Oosten op het ‘Transit’ blog van het Goethe Instituut in Cairo en voor het Knowledge Programme on West Asia van de Universiteit van Amsterdam en Hivos. Zijn interesse richt zich vooral op de interactie van religie en politiek in de samenleving. Vind meer van zijn werk op www.rubenelsinga.wordpress.com

Advertisements

One thought on “In het spiegelbeeld van het proces Wilders: De Genealogie van de Ontzielde Staat der Nederlanden”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s